॥ श्रीवेङ्कटेश-स्मरणम् ॥

 

॥ श्रीवेङ्कटेश-स्मरणम् ॥

वेङ्कटाद्रि-समारोहे गोविन्देति पुनः पुनः ।
अपश्यन्नपि वै बाल्ये कृपया पालितोऽस्म्यहम् ॥

पुष्करिण्यां जले मग्नो गोविन्देति पुनः पुनः ।
एवं कारुण्यसिन्धुं त्वां विस्मरेत् कः कदाचन ॥

వేంకటాద్రి-సమారోహే గోవిందేతి పునః పునః ।
అపశ్యన్నపి వై బాల్యే కృపయా పాలితోఽస్మ్యహమ్ ॥

పుష్కరిణ్యాం జలే మగ్నో గోవిందేతి పునః పునః ।
ఏవం కారుణ్యసింధుం త్వాం విస్మరేత్ కః కదాచన ॥

While ascending the sacred Venkatadri, again and again I uttered, “Govinda! Govinda!” Though, in my childhood, I had not truly beheld or understood You, I was nevertheless protected by Your grace.

Immersed in the waters of the sacred Pushkarini, again and again I called, “Govinda! Govinda!” Having known You to be such an Ocean of Compassion, who could ever forget You?

— M. Murali Mohan