జీవన పఞ్చరత్నకమ్

 

శ్లోకం ౧

जन्मैकतीरे मरणं तीरेऽन्यत्र विराजते । मध्ये जीवनयात्रेयं काव्यं दृश्यं मनोहरम् ॥
జన్మైకతీరే మరణం తీరేఽన్యత్ర విరాజతే । మధ్యే జీవనయాత్రేయం కావ్యం దృశ్యం మనోహరమ్ ॥
janmaikatīre maraṇaṃ tīre'nyatra virājate, madhye jīvanayātreyaṃ kāvyaṃ dṛśyaṃ manoharam
On one shore stands birth, on another shore stands death; between the two, this journey of life is itself a beautiful, visible poem.

శ్లోకం ౨
कुलप्रतिष्ठामादाय जायमानाः स्म मानवाः । स्वकीयं च चरित्रं तत् रचयामो दिने दिने ॥
కులప్రతిష్ఠామాదాయ జాయమానాః స్మ మానవాః । స్వకీయం చ చరిత్రం తత్ రచయామో దినే దినే ॥
kulapratiṣṭhām ādāya jāyamānāḥ sma mānavāḥ, svakīyaṃ ca caritraṃ tat racayāmo dine dine
We humans are born carrying forward the honor of our family; and we write our own history, day by day, ourselves.

శ్లోకం ౩
न किञ्चिदानयामेति न किञ्चित् नीयते इति । वदन्ति ये निराशेन जीवन्तः खिन्नचेतसः ॥
న కించిదానయామేతి న కించిత్ నీయతే ఇతి । వదంతి యే నిరాశేన జీవంతః ఖిన్నచేతసః ॥
na kiñcid ānayām eti na kiñcit nīyate iti, vadanti ye nirāśena jīvantaḥ khinnacetasaḥ
Meaning: "We bring nothing, and we take nothing away" — those who say this are the ones living with despair, their minds dejected.

శ్లోకం ౪
पैतृकीं च प्रतिष्ठां तां प्राप्नुमो वयमादरात् । चरित्रं स्वयमेव स्म रचयामो वयं स्वयम् ॥
పైతృకీం చ ప్రతిష్ఠాం తాం ప్రాప్నుమో వయమాదరాత్ । చరిత్రం స్వయమేవ స్మ రచయామో వయం స్వయమ్ ॥
paitṛkīṃ ca pratiṣṭhāṃ tāṃ prāpnumo vayam ādarāt, caritraṃ svayam eva sma racayāmo vayaṃ svayam
We receive that ancestral honor with reverence; and we ourselves — by our own selves — compose our own history.

శ్లోకం ౫
कीर्तिं कर्मफलं ज्ञात्वा साकं तामेव नीमहे । एतदेव हि सार्थक्यं मानवजन्मनः सदा ॥
కీర్తిం కర్మఫలం జ్ఞాత్వా సాకం తామేవ నీమహే । ఏతదేవ హి సార్థక్యం మానవజన్మనః సదా ॥
kīrtiṃ karmaphalaṃ jñātvā sākaṃ tām eva nīmahe, etad eva hi sārthakyaṃ mānavajanmanaḥ sadā
Knowing that fame itself is the fruit of one's deeds, we carry that very fame along with us — this alone is, forever, the true fulfillment of human birth.

— M. Murali Mohan