చింతయన్ కిం ప్రయోజనం ।

 

चिन्तया जीर्यते जीवो, जीर्णवस्त्रसमो भवेत् ।

दुश्छेद्या बदरी यद्वद्, वर्धते न निवर्तते ॥ १ ॥

छिद्रच्छत्रं यथा वर्षं, वारयितुं न शक्नुयात् ।

तथा चिन्तामयो जीवो, नानन्दं प्राप्तुमर्हति ॥ २ ॥

अचिन्त्यां यदि चिन्तां तु, चिन्तयन् किं प्रयोजनम् ।

त्यक्त्वा तां कर्मणि युक्तः, सुखेनैव वसेन्नरः ॥ ३ ॥

చింతయా జీర్యతే జీవో, జీర్ణవస్త్రసమో భవేత్ ।

దుశ్ఛేద్యా బదరీ యద్వద్, వర్ధతే న నివర్తతే ॥ ౧ ॥

ఛిద్రచ్ఛత్రం యథా వర్షం, వారయితుం న శక్నుయాత్ ।

తథా చింతామయో జీవో, నానందం ప్రాప్తుమర్హతి ॥ ౨ ॥

అచింత్యాం యది చింతాం తు, చింతయన్ కిం ప్రయోజనం ।

త్యక్త్వా తాం కర్మణి యుక్తః, సుఖేనైవ వసేన్నరః ॥ ౩ ॥

Verse 1

Worry slowly wears away a person's life until it becomes like a worn-out garment. Like a wild jujube tree that is difficult to cut down, worry only continues to grow and rarely recedes.

Verse 2

Just as a torn umbrella cannot keep out the rain, so a person consumed by worry can neither experience nor preserve true joy.

Verse 3

If a worry admits no solution, what purpose is served by dwelling upon it? Leave it behind, devote yourself to meaningful action, and live in peace, contentment, and quiet happiness.

— M. Murali Mohan