PEARLS

విశ్వంభర విశ్వంభర వీణా తంత్రుల  పై, కాలమనే గీతాన్ని ఆలపించాను… దిగ్దిగంతములు ఓంకార నాదాలతో నిండెలా… భువనమోహన వేణువు పై, వేదనాద స్వరాలు వినిపించాను… ఈ విశ్వమంతా సమ్మోహనాస్త్రాలై కమ్ముకొనెలా… కడలి ఒడిని  ఒడిసిపట్టి, అంతరంగ తరంగాల చీకట్లు చిలికి చిలికి, విరజిమ్మాను ఈ భువనమంతా రత్నగర్భ రాసులని… అరుణగిరి సువర్ణరేఖల అంచులపై,  సప్తాశ్వముల స్వర్ణరథం గూర్చి, వీనిలాకాశమంత బంగారు కిరణాలతో నింపాను… చంద్రచారికలను చేరి, నిశ్శబ్ద నిశీథులను  చీల్చి , చందనామృతాలు పంచాను లోకమంతా… భువనైక మోహనమై, సకల చరాచరుల   ప్రాణమై… ఉచ్శ్వాస  నిశ్వాసల జీవమై… జ్ఞానానంద  పరంజ్యోతి మయమై…  వెలుగొందు వేల్పునేను                                                    - ఎం. మురళీ మోహన్

జీవితం ఒక తులా త్రాసు జీవితం ఒక తులా త్రాసు; బాధ్యతలు  బరువులు  అందరూ సమంగా మోసినప్పుడే అందరి జీవితం సుఖమయం అవుతుంది . బరువు కానంత వరకు సుఖమయమే  జీవితం. బరువు అయిన మరుక్షణం — బ్రతుకు చాలా భారమవుతుంది, బరువు అవుతుంది                                                --------ఎం.మురళీ మోహన్ 

వారసత్వం వారసత్వం అంటే ఏమీ లేదు — నీ తర్వాతి తరాలు నిన్ను, నీ పూర్వీకులను తీర్పు చేయటానికి వెతికే ఒక కారణం మాత్రమే. నీవు ఆస్తి ఇస్తే — “సరిపోలేదు” అంటారు. ఇవ్వకపోతే — “సంపాదించలేకపోయాడు” అంటారు. సంపాదించి పెట్టినా చాలని అనిపించదు; సంపాదించకపోయినా లోపమే అంటారు. ఇస్తే ప్రశ్న, ఇవ్వకపోతే మరింత ప్రశ్న — తరాల తీర్పుకు అంతం ఉండదు. అందుకే — వారసత్వం లేదని చింత వద్దు. చింతలేని ,తర తరాలు తిట్ట లేని జీవితం — ముద్దు.                                                     — murali mohan m

advocatemmmohan The Renegade Prize Nobel, where is the sovereignty you once claimed? Where lies the crown of prestige, now fractured and unnamed? Your chosen heir has turned away, her vision growing dim, As merit sinks in spectacle and sacred truths grow thin. Once, your path was iron-bound, with Truth the only guide, A compass set against the dark, with nothing left to hide. Now wandering echoes measure worth by fashion’s hollow rule, As the prize is passed to the rejected — and wisdom plays the fool.                                                   -M.Murali Mohan

సహజం అనంత విశ్వంలో పరమాణువంత నేనైనప్పటికీ, ‘నేను’ అనే భావం నన్ను వదలదు; నా చుట్టూ ఉన్న ప్రతి జీవిలో, నా సమాజంలోని ప్రతి అణువులోనూ అదే స్థితి ప్రతిబింబిస్తోంది. కోటానుకోట్ల సూర్యమండలాల మధ్య మన సూర్యమండలం ఎంత చిన్నదైనా, తన ఉనికిని తాను చాటుకున్నట్లుగా. ‘నేను’ అనేది అహం కాదు — ఆ ‘నేను’లో ‘నీవు’ ఉన్నావని నీ ఉనికిని గుర్తించిన క్షణంలో అహంకారానికి తావుండదు; అది తన ఉనికిని చాటుకోవడం — ప్రతి పరమాణువుకూ అదే సహజసిద్ధం, లేకపోతే ఈ విశ్వంలో తాను ఉన్నదని తెలిసేదెలా?

A Society of Dhritarashtras (by muralimohan m) No society was born blind. No land lacked eyes. Yet everywhere, people learned the skill of looking away. Dhritarashtra does not rule one nation. He walks through every country, every street, every crowd that knows the truth and chooses silence. Society sees loyalty crowned as virtue, merit pushed aside quietly. It hears anger praised as strength, restraint mocked as weakness. Still, it says, “This is how the world works.” Cities burn in one place, streets riot in another, homes turn into debris somewhere else— and society sighs, “That is far away.” Distance becomes an excuse. Silence becomes policy. Dhritarashtra never ordered the war. He only loved comfort more than conscience. So do societies today. They say they want peace, yet reward those who divide. They say they want safety, yet admire threats. They say they want the future, yet hand it over to crowds without thought and leaders without restraint. Wars no longer shock. Suffering be...