PEARLS

సహజం అనంత విశ్వంలో పరమాణువంత నేనైనప్పటికీ, ‘నేను’ అనే భావం నన్ను వదలదు; నా చుట్టూ ఉన్న ప్రతి జీవిలో, నా సమాజంలోని ప్రతి అణువులోనూ అదే స్థితి ప్రతిబింబిస్తోంది. కోటానుకోట్ల సూర్యమండలాల మధ్య మన సూర్యమండలం ఎంత చిన్నదైనా, తన ఉనికిని తాను చాటుకున్నట్లుగా. ‘నేను’ అనేది అహం కాదు — ఆ ‘నేను’లో ‘నీవు’ ఉన్నావని నీ ఉనికిని గుర్తించిన క్షణంలో అహంకారానికి తావుండదు; అది తన ఉనికిని చాటుకోవడం — ప్రతి పరమాణువుకూ అదే సహజసిద్ధం, లేకపోతే ఈ విశ్వంలో తాను ఉన్నదని తెలిసేదెలా?

A Society of Dhritarashtras (by muralimohan m) No society was born blind. No land lacked eyes. Yet everywhere, people learned the skill of looking away. Dhritarashtra does not rule one nation. He walks through every country, every street, every crowd that knows the truth and chooses silence. Society sees loyalty crowned as virtue, merit pushed aside quietly. It hears anger praised as strength, restraint mocked as weakness. Still, it says, “This is how the world works.” Cities burn in one place, streets riot in another, homes turn into debris somewhere else— and society sighs, “That is far away.” Distance becomes an excuse. Silence becomes policy. Dhritarashtra never ordered the war. He only loved comfort more than conscience. So do societies today. They say they want peace, yet reward those who divide. They say they want safety, yet admire threats. They say they want the future, yet hand it over to crowds without thought and leaders without restraint. Wars no longer shock. Suffering be...

బంగ్లాదేశ్, ఏమైంది నీకు? — మురళీమోహన్ ఎం బంగ్లాదేశ్, ఏమైంది నీకు? మరిచిపోయావా నీవు — క్రూరుల దంతాల మధ్య చిక్కుకున్న రోజులను, నీ గౌరవం, నీ మర్యాద, నీ ప్రజలను బార్బెరియన్స్  తమ కాళ్ల కింద వేసి నలిపినప్పుడు? మీరు మరిచిపోయారా — స్వేచ్ఛ కోసం ఎదురుచూసిన ఆ దీర్ఘమైన, కఠినమైన నిరీక్షణను — రక్తం ప్రవహించిన నదులను, శవాల దిబ్బగా మారిన పొలాలను, నీ ఆర్తనాదాలను — ప్రపంచం పెడచెవిన పెట్టిన వేళ — గాయపడ్డ నీ జాతి చివరికి ఊపిరి పీల్చుకునే వరకు, నీ ఆవేదన ఆశగా మారిన క్షణం వరకు, నీ నిరాశ ఉషోదయ కాంతులలో కరిగిపోయే వరకు — పోరాడి నీకు స్వాతంత్ర్యం తెచ్చిన ఇందిరాజీని మరిచిపోయావా? బంగ్లాదేశ్, ఏమైంది నీకు? నీవు కూడా క్రూరుడివయ్యావు — నీ స్వంత పౌరుల మీదే. దేవుని పేరుతో నీ పౌరుల ప్రాణాలను జీవంతోనే కాల్చేస్తున్నావు. ఇది అజ్ఞానం కాదు. ఇది గర్వంతో మరిచిపోయిన నీ చరిత్ర ఫలితం. నీవు క్రూరత్వం నుంచి బయటపడ్డావు — కానీ దానినే నీవే స్వీకరించావు. చరిత్ర గతిలో ఇంతకన్నా దిగజారుడు ఇంకా ఉంటుందా?

Bangladesh — What Happened? — muralimohan m Bangladesh, what happened? Have you forgotten when you stood in the teeth of barbarians, when your dignity and decency were stripped away? Have you forgotten the long, merciless wait for freedom — the rivers of blood, the fields of silence, the cries the world chose not to hear — until the intervention of late Indiraji , when a wounded nation finally breathed, when suffering was turned into hope , and despair learned the language of dawn? And now… you too have turned barbaric. You too have burned alive the lives of your own citizens. What happened to you, Bangladesh? This is not ignorance. This is amnesia worn as pride . You escaped barbarism — only to choose to become it . Has history ever witnessed a fall so low?    Very horrible.